Akt skruchy III
Głębokie upokorzenie duszy przed Bożym Majestatem, połączone z uznaniem własnej niewdzięczności oraz stanowczym postanowieniem poprawy życia.
Upokarzam się przed Tobą, o Panie i Boże mój, na widok tylu nieprawości moich; a zważając z jednej strony dobroć Twoją, a z drugiej złość moją, wstydzę się bardzo niewdzięczności mojej, i całym sercem żałuję i boleję, żem Ciebie, Boga mojego, tak dobrego i miłosiernego, tylu grzechami zasmucił(a).
Brzydząc się nimi wszystkimi, nienawidzę ich nad wszystko, i postanawiam sobie, a Tobie przyrzekam, przy pomocy łaski Twojej, nigdy już nie grzeszyć.
Tak mi, Boże, dopomóż.
Amen.
Modlitwa z modlitewnika "Ołtarzyk Polski" z 1883 roku. Jest to klasyczny akt żalu doskonałego, skupiony na kontemplacji Bożej dobroci w zestawieniu z ludzką słabością, kończący się uroczystym przyrzeczeniem poprawy.
