Drugie Objawienie Fatimskie (13 czerwca 1917): Nabożeństwo do Niepokalanego Serca Maryi

Miesiąc po pierwszym spotkaniu, 13 czerwca 1917 roku, trójka małych pastuszków – Łucja, Franciszek i Hiacynta – powróciła do Cova da Iria, by spotkać się z Piękną Panią. Tym razem nie byli sami. Mimo sceptycyzmu i obaw, do miejsca objawienia przybyło już około 50 osób.

To drugie objawienie wprowadziło do orędzia fatimskiego kluczowy i najgłębszy teologicznie element: Nabożeństwo do Niepokalanego Serca Maryi.

Zapowiedź Śmierci i Misja Łucji

Po odmówieniu różańca, dzieci ujrzały Maryję na dębie skalnym. Matka Boża ponowiła prośbę o przychodzenie w to miejsce każdego 13. dnia miesiąca i codzienne odmawianie Różańca. Następnie ogłosiła niezwykłą i smutną nowinę:

• Franciszek i Hiacynta odejdą wkrótce do nieba.
• Łucja pozostanie na ziemi.

Zrozpaczona wizją rozstania ze swoimi kuzynami, Łucja zapytała, czy ona również pójdzie do nieba. Odpowiedź Maryi na ten ból była jednym z najważniejszych zdań całego fatimskiego orędzia:

"Nie martw się, Moje dziecko. Nigdy cię nie opuszczę. Moje Niepokalane Serce będzie twoją ucieczką i drogą, która cię zaprowadzi do Boga."

Objawienie Niepokalanego Serca

W momencie wypowiadania tych słów, Matka Boża otworzyła swoje dłonie, a silny, świetlisty promień przeniknął dzieci do głębi. W tym niezwykłym świetle, jakby "pogrążone w Bogu", dzieci zobaczyły po prawej stronie postać, którą rozpoznały jako Niepokalane Serce Maryi.

Serce to było otoczone cierniami – symbolizującymi obelgi, bluźnierstwa i niewdzięczność ludzi, którymi ranią oni Serce Matki.

W ten sposób Matka Boża wskazała na wielką misję: potrzebę zadośćuczynienia za grzechy świata. Odtąd, celem życia Łucji miała być promocja nabożeństwa do Jej Niepokalanego Serca jako ratunku dla dusz i drogi do pokoju.

Podsumowanie i Konsekwencje

Drugie objawienie jest fundamentem duchowości fatimskiej. To nie tylko prośba o modlitwę, ale przede wszystkim wskazanie na:

• Wielką Miłość Serca Maryi – jest ono ucieczką i bezpieczną drogą do Boga.
• Konieczność Wynagradzania – dzieci zostały wezwane do ofiar i modlitwy w intencji naprawienia szkód wyrządzonych przez grzechy ludzkości.

Obietnica rychłej śmierci Franciszka (zmarł w 1919) i Hiacynty (zmarła w 1920) ziściła się, a Łucja, wstępując do zakonu, poświęciła resztę życia na wypełnienie misji rozszerzania nabożeństwa do Niepokalanego Serca.